سرانجام ابهام هزینه های احداث ساختمان سندیکای بیمه گران ایران چه شد؟

در حالی که سالها بر سر ساختن یک ساختمان مستقل برای سندیکای بیمه گران ایران میان اعضای آن اختلاف نظر وجود داشت، حالا مشخص شده است که این اختلافات تا حدی جدی شده بوده که یکی از اعضا، نسبت به هزینه های ساخت ساختمان کنونی ابراز تردید کرده بوده است.

به گزارش خبرنگار پایگاه خبری خرد و کلان، بر اساس ماده ۲۴ اساسنامه مصوب سندیکای بیمه گران ایران، منابع مالی این نهاد از سه محل حق عضویت اعضا، درآمد ناشی از انجام هرگونه خدماتی که سندیکا بر اساس اهداف و وظایف خود برای اعضاء یا اشخاص ثالث انجام دهد و کمک‌ها و هدایای دریافتی از اعضاء و سایر اشخاص تامین می شود.

به عنوان مثال، بر اساس صورت های مالی سال ۱۴۰۰، سندیکای بیمه گران ایران بیش از ۱۱۳ میلیارد ریال درآمد تنها از محل حق عضویت داشته است، در حالی که این رقم در سال قبل آن حدود ۸۵ میلیارد ریال بوده است. از این روست که اعضای سندیکا به واسطه آن که منابع قابل توجهی را به این نهاد تزریق می کنند، خود را درباره نحوه هزینه کرد آن مسئول می دانند و در نتیجه این فرایند را دنبال می کنند.

بر اساس سندی که به دست خبرنگار ما رسیده، یکی از مدیران عامل پیشین، در زمان مسئولیت خود نسبت به هزینه کرد منابع موجود در سندیکا، ابهاماتی را مطرح کرده و به طور مشخص، هزینه های انجام شده برای ساخت ساختمان میدان سلماس را محل سوال دانسته بوده است.

او در نامه ای خطاب به رئیس هیئت رئیسه سندیکای بیمه گران، هزینه ساخت این ساختمان را «غیر متعارف» دانسته و تاکید کرده بوده که مبلغ هزینه شده به این منظور، «فاصله فاحشی با برآوردهای ساختمان های مشابه» داشته است. وی در این نامه خواستار این شده بوده که موضوع هزینه های ساختمان جدید –کنونی- سندیکای بیمه گران ایران، در اسرع وقت در شورای عمومی سندیکا مطرح شود.

البته مشخص نیست که آیا این موضوع در جلسه شورای مطرح شد یا خیر و در نهایت چه نتیجه ای از اعتراض به این هزینه ها حاصل شد، اما اصل این نامه نشان می دهد که میان اعضای شورای عمومی سندیکا، درباره نحوه هزینه کرد منابع آن اختلافاتی وجود داشته است.
در چنین شرایطی، شفاف سازی درباره نحوه احداث ساختمان کنونی سندیکا می تواند بسیار با اهمیت باشد. به عنوان مثال سندیکا می تواند با علنی کردن هزینه های ساخت این ساختمان، نام و نشان پیمانکار آن را اعلام کند.

نامه ای که به آن اشاره شد، به طور مشخص، هزینه ساخت هر متر مربع از ساختمان جدید را معین و آن را «غیر متعارف» عنوان کرده است. سندیکا می تواند با اعلام موضع درباره رقم اعلام شده در این نامه، هزینه دقیق ساخت ساختمان را اعلام کرده و ارزیابی خود را نسبت به هزینه تمام شده آن مشخص کند.

پیش از این نیز برخی مدیران عامل شرکت های بیمه درباره نحوه فعالیت سندیکا و نیز هزینه کرد منابع آن هشدارهایی داده بودند. به عنوان مثال یکی از مدیران عامل در جمع خبرنگاران اعلام کرد که هزینه صبحانه های جلسات شورا به مراتب قابل توجه شده است، در حالی که دستاورد چندانی از جلسات شورا دریافت نمی شود.

همچنین حق عضویتی که شرکت های بیمه به سندیکا می پردازند، از محل منابع تزریق شده از سوی سهامداران و یا حتی بیمه گزاران است، در حالی که مشخص نیست سهامداران شرکت های بیمه و یا بیمه گزاران، چنین اجازه ای به شرکت ها داده باشند که پول آنها برای ساخت یک ساختمان بزرگ، به منظور برگزاری جلسات ماهیانه سندیکا هزینه شود!

آن طور که گفته می شود، هر شرکت بیمه متناسب با پرتفو و سهم بازار خود، حق عضویتی را به سندیکا می پردازد و در نتیجه می توان نتیجه گرفت که شرکت بیمه ایران و شرکت های دولتی خصوصی شده که دولت همچنان در آنها سهم قابل توجهی دارد، بیشترین منابع را به سندیکا تزریق می کنند. اکنون نام صندوق تامین خسارت های بدنی و صندوق بیمه حوادث طبیعی ساختمان به عنوان نهادهای دولتی نیز در میان اعضای سندیکای بیمه گران ایران دیده می شود.

در شرایطی که دولت قصد مولدسازی دارایی های خود را دارد و در حال فروش اموال مازاد است، این سوال مطرح است که سندیکای بیمه گران ایران برای برگزاری جلسات محدود، به ساختمانی بزرگ در منطقه ای گران قیمت از تهران چه نیازی دارد؟

این سوالات گرچه در نامه مدیرعامل پیشین و عضو سابق سندیکای بیمه گران ایران مطرح نشده است، اما در میان بیمه گران، بیمه شدگان و بیمه گزاران مطرح است. همچنین سوالاتی از قبیل آن که سندیکای بیمه گران ایران در جریان عدم بازپرداخت مطالبات شرکت های بیمه توسط بیمه گزاران بزرگ از جمله خودروسازان چه اقدامی انجام داد، همچنان بدون پاسخ مانده است.

کد خبر: 17717