خودسانسوری در بیمه گران نهادینه شده است!

حمید رضا نصیری نژاد – پایگاه خبری خرد و کلان

چندی پیش با هدف شفاف سازی، عملکرد یکی از شرکت های بیمه را رصد می کردم. خواستم از پیشنهاد قائم مقام وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی که گفته بود، «همکاران روزنامه‌نگار می‌توانند با استفاده از قانون انتشار و دسترسی آزاد به اطلاعات، اسناد غیرمحرمانه و غیرحریم خصوصی دستگاه‌های دولتی و عمومی را مطالبه کنند» بهره بگیرم. این طور شد که از این سامانه استفاده کردم و سوالم را از نهاد بالادستی یکی از شرکت های بیمه مطرح کردم.

شرکت بیمه مد نظر من، به سامانه انتشار و دسترسی آزاد به اطلاعات نپیوسته بود و من چاره ای نداشتم جز این که نهاد بالادستی اش را به پاسخگویی بخوانم. این اقدام من مدتی بعد اما نتیجه جالبی داد، آن هم این بود که از یک نهاد «بالادستی تر» به من اطلاع دادند که روند طرح سوال در این سامانه را متوقف کنم!

این تهدید مدتی من را از ادامه کارم دلسر کرد، اما امروز متوجه شدم که سانسور اطلاعات در میان سازمان ها و به طور ویژه «بیمه گران» گویا نه تنها مسبوق به سابقه است، بلکه نهادینه هم شده است.

ماجرا از جایی شروع شد که مدیرعامل سابق یکی از شرکت های بیمه در یک گروه واتساپی، در جریان بحث بر سر آیین نامه احراز صلاحیت حرفه­ ای کارکنان کلیدی و عملیاتی مؤسسات بیمه، به بیان یک خاطره پرداخت و نوشت: «فضای انتقاد و پیشنهاد در صنعت بیمه های بازرگانی: به یادم در دورانی که افتخار کار در صنعت بیمه های بازرگانی را داشتم، با یک سایت و روزنامه ای در خصوص اعمال سلیقه‌ای آئین نامه ها و دستورالعمل های بیمه مرکزی مصاحبه ای کردم. هفته بعد رئیس کل محترم وقت بیمه مرکزی به همکاران نظارت گفته بودند که به اینجانب تذکر و اخطار بدهند.»

اما قصه به این جا ختم نشد. من برای پیگیری یک سوژه، سوالات مشخصی را برای چند نفر از مدیران شرکت های بیمه ارسال کردم. واکنش ها به این سوالات -که اتفاقا چالشی هم نبودند- بسیار تامل برانگیز بود. آنها معتقد بودند پاسخ دادن به سوالات می تواند برایشان دردسر ساز شود، پس ترجیح می دهند یا پاسخ ندهند، یا پاسخ آنها بدون نام منتشر شود.

این روش تعامل نهادهای بالادستی با اظهارنظرهای کارشناسی، آن هم در شرایطی که به نظر می رسد باید از فضای رسانه ای برای توسعه فرهنگ بیمه و حل چالش های آن بهره برد، بسیار جای تاسف دارد.

 

 

کد خبر: 14531