داغِ «داغی» بر دل بیمه‌گران و بیمه‌گزاران

«شب، در جاده تاریک کوهستانی تصادف کردم و سپر ماشینم کنده شد. با شرکت بیمه تماس گرفتم و ماجرا را توضیح دادم. گفتند علاوه بر کروکی و گزارش پلیس، باید سپر را هم همراهتان بیاورید!» این اتفاقی است که برای یک بیمه گزار رخ داده است.

به گزارش خبرنگار پایگاه خبری خرد و کلان، «داغی» اصطلاحی است که برای قطعه آسیب دیده استفاده می‌شود و بیشتر در میان کسانی که در بازار خودرو فعال‌اند، رایج است. عموما بعد از وقوع یک تصادف، شرکت های بیمه‌گر برای پرداخت خسارت، «داغی» قطعه را از بیمه شده طلب می کنند. آنها معتقدند «داغی» مستند تصادف است و پرداخت خسارت منوط به رویت آن است. البته گویا این قانون، فراگیری ندارد و برخی شرکت های بیمه در این مورد به تشخیص خود عمل می کنند.

واقعیت است که در بسیاری موارد، اساسا امکان انتقال قطعه آسیب دیده به شرکت بیمه وجود ندارد. تصور کنید کسی را که در جاده کوهستانی تصادف کرده و سپر ماشینش کنده شده و به پایین دره سقوط کرده است، یا گلگیر ماشینش کنده شده و اصلا در صندوق عقب جایی برای قرار دادن آن ندارد. گاهی اوقات، هزینه انتقال قطعه آسیب دیده با یک خودروی دیگر، بسیار بالاست و زیان دیده ترجیح می دهد این هزینه را متحمل نشود.

یک دهه پیش، شرکت بیمه ایران با انتشار خبری اعلام کرد که دیگر «داغی نمی‌گیرد». آن زمان عباس فراشیانی با اشاره به اینکه با این کار، سرعت رسیدگی به پرونده‌های بیمه‌ای بیشتر شده است، گفته بود: پیش از این بیمه‌گزاران و زیان‌دیدگان برای دریافت خسارت خود بایستی داغی خودروی خسارت دیده را به شعب پرداخت خسارت ارایه کرده و سپس غرامت خود را دریافت می‌کردند که این مساله علاوه بر صرف وقت و هزینه، چرخه رسیدگی به پرونده‌های بیمه‌ای را طولانی‌تر می‌کرد و باعث می‌شد ذینفعان دیرتر خسارت خود را دریافت کنند؛ همین امر موجب عدم رضایتمندی بیمه‌گذاران شده بود.

گرچه مشخص نیست هنوز این روند در شرکت بیمه ایران ادامه دارد یا خیر، اما باید پرسید که چرا برخی بیمه گران همچنان به گرفتن داغی اصرار دارند؟

میلاد حاجیان، مدیر بیمه‌های اتومبیل شرکت بیمه معلم با بیان این که «دریافت یا عدم دریافت داغی از قوانین نانوشته پیروی می کند و به تشخیص شرکت بستگی دارد» در این باره به خبرنگار ما گفت: اگر در یک تصادف قطعه‌ای بیش از ۷۰ درصد آسیب ببینید، برای دریافت خسارت به ارائه داغی آن نیازی نیست. در مواردی که ارزش سالم قطعه خیلی بالاست و امکان تعمیر آن هم وجود دارد، شرکت بیمه نسبت به اخذ داغی اقدام می کند، اما واقعیت این است که عده‌ای از همین فرایند سوء استفاده می کنند و این، مغایر با اصل غرامت قانون بیمه است.

وی افزود: گاه تشخیص کارشناس این است که قطعه نیاز به تعمیر دارد نه تعویض، بنابراین اگر زیان دیده بخواهد قطعه را تعویض کند، حتما باید داغی آن را به شرکت بدهد تا شرکت مطمئن شود او قصد ندارد پول قطعه نو را بگیرد و قطعه قدیمی خودش را تعمیر کند.

حاجیان با تاکید بر این که خواستن یا نخواستن داغی، یک موضوع کاملا تعاملی میان بیمه گر و بیمه گزار است، ادامه داد: معمولا بیمه گر با توافق بیمه گزار، در صورت دریافت نگرفتن قطعه داغی، بخشی از هزینه قطعه که بین ۵ تا ۱۵ درصد متغیر است و به ارزش قطعه سالم بستگی دارد را کسر کرده و مابه التفاوت خسارت را به او پرداخت می کند.

حاجیان در پاسخ به این سوال که آیا بیمه گران از دریافت داغی رضایت دارند یا خیر، گفت: دریافت داغی در بسیاری موارد برای شرکت بیمه هم وجهه خوبی ندارد، چرا که معمولا شعب شرکت ها در مراکز تجاری هستند و امکان نگه داری داغی در آنها وجود ندارد و یا تصویر نامناسبی را ایجاد می کند. از سوی دیگر جمع آوری و مزایده گذاری و فروش قطعات داغی هم برای شرکت بیمه بسیار وقت گیر و هزینه زاست، بنابراین شرکت ها هم ترجیح می دهند به جای دریافت قطعه داغی، مبلغی از خسارت را کسر کنند؛ این موضوع، در بسیاری موارد مورد توافق بیمه شده هم هست.

مدیر بیمه‌های اتومبیل شرکت بیمه معلم شدت خسارت، مستندات تصادف و یا سوابق بیمه شده را هم در نحوه ارزیابی دریافت یا عدم دریافت داغی موثر دانست و خاطرنشان کرد: گاه شدت خسارت آن قدر زیاد بوده که قطعه منهدم شده و اصلا امکان انتقال آن وجود ندارد؛ در چنین مواقعی مستنداتی مانند عکس می تواند به بیمه گزار کمک کند.

کد خبر: 21505