چهارشنبه , ۳۰ خرداد ۱۴۰۳

یادداشت/ نقدی به جشنواره روابط عمومی های برتر صنعت بیمه کشور

یکی از برگزیدگان «نهمین جشنواره روابط عمومی های برتر صنعت بیمه کشور» طی یادداشتی، به نقد نتایج این جشنواره پرداخت.

متن این یادداشت که در اختیار پایگاه خبری خرد و کلان قرار گرفته، به این شرح است:

نهمین جشنواره روابط عمومی های برتر صنعت بیمه برگزار شد، اما عجیب است که این جشنواره همچنان از اشکالات اولیه رنج می برد و اصلاحاتی در فرایند آن ایجاد نشده است. من با این که خود یکی از برگزیدگان این جشنواره ام، اما از نحوه انتخابم متعجبم! چون آثار قابل توجهی که فرستادم مربوط به یک بخش بود، اما در بخش دیگری رتبه آوردم!

ضمن قدردانی از برگزارکنندگان این جشنواره که به حق زحمات زیادی را تقبل کرده اند، در این یادداشت قصد دارم به نکاتی اشاره کنم که امیدوارم در دوره های بعدی جشنواره، مدنظر برگزار کنندگان قرار بگیرد.

۱- خوداظهاری، نامناسب ترین روش برای دریافت آثار روابط عمومی هاست. بیمه مرکزی اواخر فروردین ماه سال جاری، فراخوان ارسال آثار را منتشر کرد و از مدیران شرکت ها خواست تا ۱۱ اردیبهشت ماه، آثار خود را به دبیرخانه جشنواره ارسال کنند. طبیعی است که در این مدت کم که اتفاقا بخشی از آن هم در تعطیلات بود، امکان جمع آوری آثار به صورت کیفی وجود ندارد و غلبه «کمیت» بر «کیفیت» به خوبی در آثار رسیده به جشنواره مشهود است. آثار موجود در حوزه روابط عمومی شرکت ها، محدود به یک یا چند مورد نیست، بلکه مجموعه ای از آثار متعدد است که هر کدام به فراخور موضوعی خاص ایجاد شده اند. از این رو، انتخاب چند اثر از میان انبوهی از آثار، نمی تواند ملاکی برای انتخاب قرار بگیرد. راه حل این مشکل آن است که جشنواره روابط عمومی های برتر صنعت بیمه، یک دبیرخانه دائمی تشکیل دهد و در طول سال، در دوره های زمانی مشخص، آثار و محصولات تولیدی روابط عمومی ها را دریافت و سپس در یک دوره زمانی میان مدت، آن ها را داوری کند.

۲- توانایی مالی شرکت ها یکی از مواردی است که به شدت در نحوه فعالیت روابط عمومی آنها انحراف ایجاد می کند. شرکت هایی که دارای پرتفوهای کپتیو و انحصاری هستند و سالانه میلیاردها تومان از این محل حق بیمه تولیدی و سپس سود تولید می کنند، به صورت طبیعی می توانند بخشی از این منابع را در اختیار روابط عمومی قرار دهند. در چنین شرکت هایی، عمده فعالیت های روابط عمومی به صورت برون سپاری شده، در اختیار شرکت های تبلیغاتی بزرگ قرار می گیرد. در نتیجه می توان از این شرکت ها، تولید کارهای خلاقانه، با سطح پوشش قابل توجه را انتظار داشت که احتمالا در داوری جشنواره ها نیز مورد توجه قرار خواهد گرفت. اما سوال این است که آیا چنین آثاری، با آثار تولید شده درون شرکت های کوچک، بدون بودجه تبلیغاتی و فعالیت منحصر به افراد درون سازمان، قابل مقایسه است؟

۳- داوران در نظر گرفته شده برای این دوره از جشنواره، از اساتید موثر و بی رقیب عرصه ارتباطات، روزنامه نگاری و گرافیک هستند و هیچ کس در این باره شک ندارد، اما سوال این است که آیا روابط عمومی یک شرکت تولیدکننده خودرو، با روابط عمومی یک شرکت صنایع غذایی، با روابط عمومی یک شرکت بیمه، اقتضائات یکسانی دارد؟ آیا می توان اخبار یا گرافیک های اطلاع رسانی و یا فیلم های تولیدی در شرکت ها با دامنه فعالیت متفاوت و ذات کاری متفاوت را با یکدیگر مقایسه کرد؟ بدون تردید در هیات داوران جشنواره، جای چند نفر از مدیران ارشد روابط عمومی که پیش از در صنعت بیمه فعالیت داشته اند و اکنون از این عرصه کنار رفته اند، خالی بود.

۴- صحت سنجی ادعاهای مطرح شده در آثار رسیده از سوی شرکت ها به دبیرخانه جشنواره، همواره محل تردید است. به عنوان مثال، مشخص نیست اگر شرکتی ادعا کند که در یک سال گذشته تعداد اخبار تولیدی آن ۵۰ درصد افزایش یافته، یا تعداد اخبار منتشر شده در سایت آن ۱۲۳۸ مورد بوده، یا ۱۰ مورد جشن درون سازمانی برگزار کرده، یا ۵۰۰ مورد آگهی به رسانه های مختلف داده، یا ۵۰ مورد نشست خبری برگزار کرده است، این موارد چگونه قابل راستی آزمایی است؟ اگر شرکتی اپلیکیشنی طراحی و ارائه کرده است، آیا هیات داوران، این اپلیکیشن ها را نصب و اجرا می کنند و فعال بودن آن را تایید می کنند؟ اگر شرکتی واحد ارتباط با مشتریان دارد و شماره تلفن آن را اعلام می کند، آیا هیات داوران دست کم یک بار با این شماره تماس می گیرد و نحوه ارتباط برقرار کردن با آن را صحت سنجی می کند؟

۵- همان طور که گزارش عملکرد جشنواره آمده، «ملاک اصلی قضاوت، آثار دریافتی بوده است» و این نکته بسیار قابل تاملی است.

۶- در این گزارش همچنین آمده که «تمرکز فعالیت های روابط عمومی بر محورهای انتشارات و تبلیغات بوده است و در سایر حوزه ها، رقابت خیلی زیاد نبوده است.» این گزاره به خوبی نشان می دهد که صنعت بیمه با وجود برگزاری دست کم ۹ دوره جشنواره روابط عمومی های برتر و سابقه فعالیت بسیار بیشتر از این در عرصه اقتصاد کشور، هنوز روابط عمومی را در حوزه «انتشارات و تبلیغات» محدود می داند. این خود قصه پر غصه ای است، چرا که در این دو حوزه، همواره شرکت هایی که پول بیشتری دارند، پیشتازند. سایر شرکت ها نیز تلاش می کنند پا به پای آنها، مسیری نادرست را بپیمایند و در نتیجه سایر بخش های روابط عمومی، در عین ناباوری مغفول می مانند.

۷- مهمترین بخش این جشنواره نه برگزاری آن، بلکه می تواند انتشار عمومی آثار برگزیده و یا دست کم نحوه امتیازدهی به آنها باشد. این حق مسلم همه شرکت کنندگان در جشنواره، سهامداران شرکت ها و حتی عموم مخاطبان است که بدانند چنین جشنواره ای، به کدام آثار نمره بیشتری ارائه کرده است!

جزئیاتی بیشتر از «نهمین جشنواره روابط عمومی های برتر صنعت بیمه کشور» را اینجا بخوانید.

کد خبر: 17580

این را نیز بررسی کنید

اختصاصی/ پنج شاخص رتبه‌بندی شرکت‌های بیمه مشخص شد

با گذشت سه ماه از اعلام رسمی آغاز «طرح رتبه بندی شرکت های بیمه»، حالا …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *