Quantcast
آتش سوزی «پتروشیمی بوعلی» سرمایه ملی را به باد داد – پایگاه خبری خرد و کلان
یکشنبه , ۲۶ آذر ۱۳۹۶
خانه » ویژه » آتش سوزی «پتروشیمی بوعلی» سرمایه ملی را به باد داد

آتش سوزی «پتروشیمی بوعلی» سرمایه ملی را به باد داد

حادثه آتش سوزی پتروشیمی بوعلی، یکی از بزرگترین آتش سوزی های رخ داده در کشور ارزیابی شده است. خسارت پرداختی پس از وقوع این حادثه نیز بسیار کم سابقه بوده است، اما آنچه بیش از این روند اهمیت دارد، بررسی علل وقوع حادثه و چرایی هدررفت این حجم از سرمایه ملی است.

به گزارش پایگاه خبری خرد و کلان، پرداخت خسارت بیش از ۹۴ میلیون یورویی بابت این آتش سوزی، بازتاب زیادی داشت. همه رسانه ها به آن پرداختند و حتی صداوسیما که پیش از این رویکرد مناسبی نسبت به صنعت بیمه نداشت، نتوانست از کنار این خبر بگذرد.

این نشان می دهد صنعت بیمه در بزنگاه های مهم توانسته به خوبی نقش خود را ایفا کند، اما ماجرا به همین جا ختم نمی شود.

موضوع آتش سوزی پتروشیمی بوعلی سینا، کوچک نیست که بتوان از کنار آن به سادگی عبور کرد. واقعیت این است که در اثر این حادثه، دست کم ۹۴ میلیون یورو فراورده، زیرساخت و تجهیزات به طور کامل سوخته و از بین رفته است. ساختن دوباره آنجا حتما زمان زیادی می برد؛ همان طور که تجربه سوختن ساختمان پلاسکو این موضوع را ثابت کرد.

پیش از این محمد حیدری، معاون فنی بیمه ایران در پاسخ به این سوال خبرنگار ما که «چرا در یک واحد پتروشیمی که علی القاعده باید از سطح ایمنی بسیار بالایی برخوردار باشد، چنین آتش سوزی بزرگی رخ داد» گفته بود: باید بپذیریم که صنایع هیدروکربن، ریسک بالایی دارند و این موضوع را همه پذیرفته اند. این واحدها با خطرات زیادی مواجه اند و ابرهای انفجاری که به صورت طبیعی در این واحدها ممکن است شکل بگیرند، خطر زیادی تولید می کنند. شاید بیمه گران و در کنار آن صنعت پتروشیمی به درجه ایمنی بالای موجود در این صنایع غره شده بودند، اما این حادثه ما را به موضوع حساس تر کرد.»

به گفته او، صنعت نفت و صنایع وابسته آن در دوره تحریم و در بخش تامین تجهیزات و تکنولوژی، از اروپا به آسیای جنوب شرقی و چین مهاجرت کرد که این کار هم عمر مفید سیستم را پایین می آورد و هم درجه خطر را افزایش می دهد. این وضعیت نگرانی هایی برای آینده ایجاد کرده و باید برای آن فکر شود.

همان طور که مهدی قارونی، مدیر عامل پتروشیمی بوعلی سینا در پیام خود به مناسبت سالگرد این حادثه اعلام کرده، «این اتفاق و حادثه ناگوار نه تنها خانواده بزرگ پتروشیمی بوعلی سینا، بلکه منطقه، شهر و حتی کشور را تحت تاثیر خود قرار داد» و «ساده انگاری است اگر فکر کنیم حادثه شانزدهم تیرماه ۱۳۹۵ صرفا محصول اشتباهی فردی بوده است.»

اکنون که صنعت بیمه وفاداری خود را بار دیگر به پرداخت خسارت ثابت کرده و یکی از بزرگترین خسارت های تاریخ صنعت بیمه کشور را پرداخت کرده، باید این سوال مطرح شود که آیا می توان به صرف داشتن بیمه نامه، اصول ایمنی را نادیده گرفت؟ آیا نباید این حجم از سرمایه های ملی که در مجتمع های بزرگ تجمیع شده اند، به درستی نگهداری شوند؟ به راستی پارس جنوبی و عسلویه، خط لوله ها، مراکز هسته ای و … به اندازه کافی ایمن اند؟ درست است که بیمه، هزینه خسارت وارده را می پردازد، اما چه کسی هزینه زمان از دست رفته، سرمایه از بین رفته، کاهش تولید و … را جبران می کند؟

* کد خبر: 6454

این را نیز بررسی کنید

سود خالص «بیمه مرکزی» شش و نیم برابر شد

سود خالص بیمه مرکزی جمهوری اسلامی ایران در سال ۹۵ به نسبت سال ۹۴ حدود …

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *